Ozfiratyapi okurlarıyla “Eviye nasıl yazılır” konusunu paylaşmak gerçekten güzeldi. Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere!
Sabahın Sessizliğinde Bir Düş
Merhaba! Ozfiratyapi sayfasının bu haftaki konusu “Eviye nasıl yazılır”. Umarız faydalı bulursunuz!
Sabahın ilk ışıkları Kayseri’nin dar sokaklarına düşerken, ben hâlâ yatağımda kıpırdanıyordum. Dışarıda kuş sesleri, içerideyse kendi kalbimin atışı… Bugün farklı bir gündü. Sanki her şey bana “Yeni bir şey dene” diyor, ama ben hâlâ ne yapacağımı tam bilmiyordum. Günlüklerimden birini alıp yazmaya başladım. Kelimeler elimden dökülürken birden aklıma takıldı: “Eviye nasıl yazılır?”
Bu sorunun saçma olduğunu biliyordum ama içimde garip bir heyecan uyandırdı. Küçük şeylerin insanı bu kadar büyülemesi tuhaf değil mi? Eviye… mutfağın sessiz kahramanı, sudan ibaret gibi görünen ama aslında bütün evin ritmini tutan bir şey. Ve ben, kelimelerle o sessizliği yakalamak istiyordum.
Mutfağın Köşesinde Bir An
Mutfakta yürürken gözlerim eski eviye üzerinde durdu. Metalin soğuk dokusu, sabah güneşinde parlayan damlalar… Ellerimle dokunmak istedim. Ama işte o anda fark ettim, yazmak istediklerim sadece bir kelime değil, bir histi. Eviye… E-v-i-y-e… doğru mu? Doğru yazıldığından emin olamamak bile insanı bir an durduruyor, düşündürüyor.
O an kendimi küçük bir çocuğun merakıyla hissettim. Her şeyin mükemmel olmasını isteyen, ama yine de hatalarla dolu bir hayatın içinde. Belki de hayatın ta kendisi böyleydi; küçük bir kelimeyi doğru yazıp yazmamak bile, bazen koca bir dünyayı etkileyebiliyordu.
Hayal Kırıklığı ve Sabah Çayları
Kahvemi aldım, mutfak masasına oturdum. Düşüncelerimden kaçamıyordum. Bir yandan eviye kelimesi zihnimde dönüp duruyor, diğer yandan kendi hayatımın kelimelerini toparlamaya çalışıyordum. Kayseri’nin rüzgarlı sokaklarından gelen sesler, pencereyi hafifçe titretiyordu. Hayal kırıklığı… o his, yine içimdeydi. Dün gece yazdığım bir mesajı göndermemek, bugün beklediğim bir cevap gelmemek… her şey birikmiş, kahvemin buharıyla karışıyordu.
Ama içimde bir umut vardı. Bir kelimeyi doğru yazmak, bir mesajı doğru göndermek kadar basit görünse de, bazen tüm günün anlamını değiştirebilirdi. Eviye… belki de sadece mutfakla sınırlı değildi. Evin, yaşamın ve bazen de kalbimin temizliği, düzeni…
Çocukluk Anıları ve Metalin Sesi
Elimi eviye üzerinde gezdirirken çocukluğuma gittim. Annem bulaşıkları yıkarken ben ayak ucunda dolaşırdım. Metalin şıkırtısı, suyun sesi… sanki zaman durmuş gibi. O anı hatırlamak, bugünkü karmaşanın içinde bana bir nefes verdi. Her damla su, her şıkırtı bir kelimeye dönüşüyordu. Ve ben o kelimelerin içinde kaybolmak istiyordum.
Kelimenin doğru yazılışı hâlâ kafamın içinde dönüp duruyor: E-v-i-y-e… bir yanlışlık hissi, küçük bir hata yapma korkusu bile bu kadar insanı düşüncelere boğabiliyordu. Ama işte yazmak, kelimeleri dizmek, hisleri kağıda dökmek… her şeyi biraz daha anlamlı kılıyordu.
Günün Sonunda Bir Karar
Akşam oldu, günün yorgunluğu üzerimdeydi. Ama bir şey değişmişti: Kelimeyi öğrendim, yazdım, kabul ettim. Eviye… ve ben artık sadece mutfakta değil, kelimelerin içinde de bir düzen yaratabilmiştim. Küçük bir zafer gibi hissettim bunu.
Hayat bazen eviye gibi sessiz ve görünmez detaylarla dolu. Ama onlara dikkat etmek, onları doğru adlandırmak, içten bir şekilde bakmak… işte insanı ayakta tutan şeyler bunlar. Her damla su, her doğru yazılmış kelime, her küçük mutluluk… hepsi bir anlam taşıyor.
Ve ben, bugün bir kelimeyi doğru yazmanın, bir sabahı hissetmenin ve kendimi hislerimle ifade etmenin mutluluğuyla günü kapattım. Kayseri’nin sessiz sokaklarında yürürken, içimde bir sıcaklık, bir umut ve belki de küçük bir gurur vardı. Eviye… sadece bir kelime değil, hayatın küçük ama önemli detaylarından biri.
—
İçten bir nefes aldım, defterimi kapattım ve pencerenin kenarına oturdum. Hayatın karmaşasında bazen bir kelimenin, bir anın, bir damla suyun bile değerini bilmek gerekiyordu. Ve ben bugün bunu hissetmiştim.
İlginizi Çekebilecek İçerik: Evi terk eden bir kadına mehir verilir mi ?